บุชเชอร์เบิร์ด (Butcherbird) เป็นนกที่มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับนกกางเขนออสเตรเลีย (Australian Magpie) ส่วนใหญ่อยู่ในสกุล Cracticus ยกเว้นบุชเชอร์เบิร์ดสีดำ (Black Butcherbird) ที่จัดอยู่ในสกุล Melloria ซึ่งทั้งหมดมีถิ่นกำเนิดในประเทศออสเตรเลีย
นกชนิดนี้จัดเป็นนกขับขาน (Songbird) ขนาดใหญ่ มีความยาวลำตัวระหว่าง 30 – 40 เซนติเมตร (12 – 16 นิ้ว) สีสันของพวกมันมีตั้งแต่สีขาวดำไปจนถึงสีดำสนิททั้งตัว แต่ส่วนใหญ่จะมีขนสีเทาแซมเพิ่มเข้ามา ขึ้นอยู่กับแต่ละสายพันธุ์
พวกมันมีจะงอยปากตรงขนาดใหญ่และมีตะขอพิเศษที่ส่วนปลาย (ใช้สำหรับจับและฉีกเหยื่อ) นอกจากนี้ยังเป็นนกที่มีทักษะการร้องเพลงที่ซับซ้อนและมีเสียงสูง ซึ่งใช้เพื่อปกป้องอาณาเขตของกลุ่ม และที่สำคัญคือพวกมันสามารถร้องเพลงได้อย่างไพเราะทั้งตัวผู้และตัวเมีย
การหาอาหารของบุชเชอร์เบิร์ดค่อนข้างพิเศษ และยังมีวิธีเก็บรักษาอาหารที่มีลักษณะเฉพาะตัวอีกด้วย โดยปกติพวกมันจะกินแมลง กิ้งก่าขนาดเล็ก ไปจนถึงสัตว์ฟันแทะอย่างหนู และเหตุที่พวกมันได้ชื่อว่า “บุชเชอร์” (คนขายเนื้อ) มานั้น ก็มาจากนิสัยที่ชอบนำเหยื่อไปเสียบไว้กับหนามแหลม ง่ามไม้ หรือรอยแยกของต้นไม้ ซึ่งพฤติกรรมนี้เป็นทั้งการทำ “ตู้เสบียง” เก็บอาหารไว้กินภายหลัง และช่วยยึดเหยื่อให้แน่นหนาในขณะที่มันกำลังจิกกิน
ทว่าการเสียบเหยื่อของมันไม่ได้จำกัดอยู่แค่ทีละตัว มีหลายครั้งที่พบว่านกชนิดนี้สะสมเหยื่อมาเสียบรวมกันไว้เป็นสิบๆ ตัวจนดูน่าสยดสยอง และบางครั้งพวกมันก็เสียบทิ้งไว้เฉยๆ โดยไม่กลับมากิน แต่เป้าหมายหลักของการทำเช่นนี้ก็เพื่อกักตุนอาหารและใช้ดึงดูดคู่ครอง (แม้ว่าในบางครั้ง มันจะดึงดูดสัตว์นนักล่าชนิดอื่นให้มาขโมยไปด้วยก็ตาม)
